In deze uitzending ook muziek van the Rawfishboys, zoals deze track Lighea

Luister hier naar de uitzending

Dit is Jim Hall met Bill Frisell in 1995:

Sommige jazzmusici worden met de jaren alleen maar beter. Dat geldt zeker voor Jim Hall, ‘the reigning master of the jazz guitar’(The New Yorker). Sinds zijn tijdloze opnamen met Sonny Rollins, Jimmy Giuffre, Paul Desmond en Bill Evans in de jaren vijftig en zestig bleef Jim Hall zijn stijl uitbouwen en vervolmaken.
Hij was en is een meester van lyrische understatement en rake melodische frases.
Hij speelt met een cleane, koele sound, gebruikte – zeker in het begin -  complexe harmonieën en afwijkende akkoordliggingen en is als zodanig meteen te herkennen. 
Eind jaren vijftig en begin jaren zestig speelde hij mee op platen van groot historisch belang. Over The Bridge van Sonny Rollins, evenals het klassiek geworden album The Jimmy Giuffre 3, van rietblazer Jimmy Giuffre. 
De laatste jaren profileerde Jim Hall zich ook als componist en arrangeur.
En hij speelt graag in duobezetting (o.a. met Pat Metheny).

Op 21-4-2010 speelde hij met zijn huidige all-star-trio met contrabassist Scott Colley en slagwerker Joey Baron. Twee grootheden, die allebei in staat zijn ook heel zacht en subtiel, en vooral ook heel melodisch te spelen. Een perfekte combinatie.

playlist:
1.Furnished Flats – J. Hall
2.All the things you are – J. Kern
3.Beijaflor – N. Cavaciño
4. Free Associations I – J. Hall/J. Baron
5. Free Associations II – J. Hall/S. Colley
6. All across the city    - J. Hall
7. Careful – J. Hall
2e Set:
1.Big Blues – J. Hall
2.My Funny Valentine – R. Rodgers
3. Free Associations III – J. Hall/S. Colley/J. Baron
4. Skylark – H. Carmichael
5. St. Thomas – S. Rollins
Opnames gemaakt door Micha de Kanter

Muziek van CD ‘Pianoworks/Pianoworksn’t’ (Spocus records) van the Rawfishboys
Rustige kamerjazz van dit duo bestaande uit Joachim Badenhorst – clarinet (België) en Brice Soniano – bas (Frankrijk)
Het duo ontstond in 2003 in Den Haag, waar beide musici aan het Conservatorium studeerden.
Badenhorst woont tegenwoordig in New York, waar hij o.a. speelt met saxofonist Tony Malaby.
Hij maakt ook deel uit van het eigen trio, dat Han Bennink niet zo lang gelden oprichtte.
Soniano speelt o.a. met Harmen Fraanje en speelt verder o.a. met musici als Michael Moore en Magik Malik.
De CD is een hommage aan jazzpianisten met composities van o.a. Michel Legrand, Harmen Fraanje en Thelonious Monk, afgewisseld met eigen improvisaties.
Acoustische rustige kamerjazz. (foto bruno bollaert)

1. The Two Lonely Shrimps
3. Part I (Harmen Fraanje)
4. You’re a man, not a Turtle
5. Lighea, alles van Joachim Badenhorst en Brice Soniano, behalve waar vermeld

VPROJazzLive 2 september 2010
Op 30 oktober 2009 speelde het Taksim Trio tijdens de Tampere Jazz Happening. Drie muzikanten, Hüsnü Senlendirici (klarinet), Ismail Tunçbilek (baglama, ten onzent soms ook wel de saz genoemd) en Aytaç Dogan (kanun).  De baglama is een luit-achtig instrument; de kanun is een soort cither, met een trapeziumvormige klankkast waarover 26 sets van steeds drie snaren gespannen zijn. Het Taksim Trio verbindt de traditionele muziek met moderne, geïmproviseerde klanken. Dat doen ze door de wijze van spelen, maar ook door het gebruik van de klarinet.
Aytaç Doğan bespeelt de kanun al professioneel vanaf zijn vijftiende en heeft zich laten beïnvloeden door jazz, blues en gypsymuziek. Hij is niet alleen actief in de jazz en de jazzy world, maar speelde bijvorbeeld ook, in 2007, tijdens een Mozartweek bij de Wiener Sinfoniker. Klarinettist Hüsnü Şenlendirici weet op net zo’n manier traditionele Turkse muziek te verbinden met jazz en funky klanken en ritmes. Aardig om te melden dat de Turkse muziekliefhebbers zijn muzikale uitstapjes weten te waarderen: zijn album The Joy of Clarinet stond drie maanden op de eerste plaats van de Turkse album top 100. De ruggengraat van het Taksim Trio is saz-speler Ismail Tunçbilek. Hij speelde met klassieke orkesten, maar sinds een jaar of tien is hij ook aktief in de flamencomuziek in Spanje.
Een amalgaam van invloeden dus in deze kleine, soms breekbare en soms flamboyante muziek van het Taksim Trio.

Tenslotte een opname van Jon Hassell. Dit is muziek die je in alle rust tot je door moet laten dringen. De invloed die Hassell min of meer vanaf de zijlijn heeft gehad op niet alleen de jazz maar ook de popmuziek in de afgelopen twintig, dertig jaar is enorm. Hassell is de uitvinder van de zogenoemde Fourth World muziek, waarin klanken, ritmes, muzikaal idioom en stijlen van muziek van over de hele wereld samensmelt in een nieuw, ongekend en zeer eigen repertoire. Concerten van Hassell zijn een hypnotiserende ervaring, waar ritme en klank een heel eigen sprookjesachtige, betoverende sfeer opwekken. “Ambient voodoo jazz” is dat wel genoemd door een muziekjournalist. Hassell bereikt dat effect door bijzonder spaarzaam te spelen – een beetje zoals Miles Davis dat in zijn laatste jaren deed, maar vooral door bijzonder creatief en effectief gebruik van digitale effectapparatuur in combinatie met zijn trompet – hoewel hij de laatste jaren weer wat meer teruggrijpt op de natuurlijke trompetklank. De band Maarifa Street werd genoemd naar het album uit 2005, waarop concertopnamen van voorgaande jaren te horen waren in een volledig opnieuw opgebouwde vorm, gebruikmakend van allerlei studiotechnieken en electronische bewerking van het materiaal. In Tampere speelde Hassell, op 31 oktober 2009, met gitarist Eivind Aarset, met live-sampling specialist Jan Bang, en met violist Kheir-Eddine M’Kachiche.

Speellijst van deze uitzending:

1. Jon Hassell Maarifa Street: Passport Control (6′05)
2. Dave Douglas: Bridge to nowhere (9′42)
3. Dave Douglas: Law of Historic Memory (8′12)
4. Dave Douglas: Blockbuster (16′10)
5. Taksim Trio: Naz (4′07)
6. Taksim Trio: Mi-fa-fa (3′13)
7. Taksim Trio: Ispanyol (6′28)
8. Hassell: Abu Gil / Coutrais / Last night the Moon came / Clairvoyance / Aurora / Lonely Town (47′25)
7. Hassell: Passport control (6′05)

Wat een feest was het!

Op maandag 26 april werd in het Bimhuis in Amsterdam de VPRO/Boy Edgarprijs 2010 uitgereikt aan gitarist Anton Goudsmit.
Alle concerten en interviews zijn terug te horen en in 6 video’s te zien! - ga daarvoor verder naar de volgende pagina.
Ook staan er concertverslagen. (foto Ron Beenen).
Veel groepen, waarin Anton Goudsmit speelt, traden op:
Estafest; een duo met Arnold Dooyeweerd; The Ploctones, Fugimundi, een trio van Yedo Gibson.

Hèm gaat het om het ‘bandgevoel’:“het moet knetteren en broeien” in de muziek; het leukst zijn bands met “punkyrockyelectroachtigejazzy dingen”. (foto david vogel). Uit het juryrapport:
“De jury is tot haar besluit gekomen op grond van de waardering die zij heeft voor het aanstekelijke, humorvolle en altijd onvoorspelbare karakter van [zijn] muziek.”
“Hij is veelzijdig: beweegt zich muzikaal tussen popmuziek, jazzmuziek, kamerjazz, geïmproviseerde muziek en ‘groovende’ funk.”
“Een echte ‘bandjesman’ – en dat wil zeggen dat hij precies aanvoelt waar het in de jazz & improvisatiemuziek over gaat (of zou moeten gaan), namelijk SAMEN spelen, waarbij samenspel en inventiviteit tussen groepsleden belangrijker zijn dan het spel van een solist.”

Veel groepen, waarin Anton Goudsmit aktief is, gaven een kort optreden:
Estafest; een duo met Arnold Dooyeweerd; The Ploctones, Fugimundi, een trio van Yedo Gibson.
Na middernacht (maar toen zat de radio-uitzending er al op) was in het café van het Bimhuis nog een optreden van New Cool Collective. En Jules Deelder sloot de nacht af met een mooie 

selektie uit zijn omvangrijke verzameling jazzplaten.
En natuurlijk de prijsuitreiking! Anton kreeg het beeld van Jan Wolkers, de bloemen en de cheque uit handen van Huub van Riel, artistiek directeur van het Bimhuis.

Hier zijn de concerten, de prijsuitreiking en het interview terug te horen:

Estafest Duo Anton/Arnold Prijsuitreiking door Huub van Riel interview Vera Vingerhoeds met Anton Ploctones Fugimundi Yedo Gibson trio

De audio-opnames werden gemaakt door Micha de Kanter; de video’s door Mark Timmer

Estafest

Mete Erker – ternorsax; Oene van Geel – altviool; Jeroen van Vliet – piano; Anton Goudsmit – gitaar.
“Wat ons vier bindt, is de gedeelde humor”, zegt Anton Goudsmit vlak voordat het concert van Estafest begint. Op het repertoire vanavond werken van altviolist Oene van Geel en Anton Goudsmit zelf. Het optreden begint opvallend rustig. Maar in het tweede stuk gaat de vier heren al wat meer los met staccato noten, harder geluid en nauwelijks melodie. Anton Goudsmit neuriet hardop terwijl hij gitaar speelt – iets wat hij vaker doet. De muzikanten soleren om de beurt en laten daarbij zien wat ze in huis hebben. Dynamisch wordt het op het eind als de muzikanten lange solo’s spelen om onverwacht samen te komen in dezelfde melodie. Anton Goudsmit zet zijn gitaar wat harder en schreeuwt dwars door de muziek. Een prettig begin. (Maarten van Heuven)

Duo Arnold Dooyeweerd & Anton Goudsmit
Anton speelt duo met zijn nestor, door hem betiteld als ‘ de man met de mooiste oplossingen’.

Op het podium staan twee vrienden die elkaar zo goed kennen en vertrouwen dat ze samen kunnen spelen zonder elkaar aan te kijken. Dat wordt duidelijk zodra het tweede concert van de avond begint. “Ik speel graag samen met Arnold, omdat hij mij zo kan sturen dat ons creatieve proces heel spontaan lijkt.” Goudsmit en Dooyewaard lijken op het oog een eigen set te spelen: beiden kruipen als het ware in hun instrument en halen er de meest onverwachte klanken uit. Maar op het oor is hun spel echt een geheel. Ze vullen elkaar naadloos aan en diepen elkaars klanken uit. Leuk is het stuk Flowershop van Goudsmit als eerbetoon als de inspiratievolle gitarist Kurt Rosenwinkel en het werk Koersk K van Dooyeweerd naar aanleiding van het zinken van de onderzeeër. (Maarten van Heuven)

Ploctones

Anton Goudsmit – gitaar; Efraim Trujillo – tenorsax; Jeroen Vierdag – bas en Martijn Vink – slagwerk.
Na de eerste pauze heeft het publiek duidelijk zin in The Ploctones, Goudsmits eigen band, waarmee hij momenteel veel furore maakt. En het begin is al gelijk lekker: de sound is vol, het tempo ligt hoog, er wordt stevig gerockt met herkenbare structuren en melodieën. Goudsmit soleert als een bezetene om zich opeens uit het spel terug te trekken zodat zijn collega-muzikanten de show kunnen stelen. Hierbij valt vooral saxofonist Efraim Trujillo op. Het publiek gaat helemaal mee met de fijne grooves, want overal wel zijn onbewust meestampende voeten en meeknikkende hoofden te zien. Het applaus is dan ook groot en Anton Goudsmit krijg van de rest van de band een enorme fles champagne. (Maarten van Heuven)

Fugimundi

Fugimundi, een trio zonder bas en drums, maar met trompettist Eric Vloeimans, gitarist Anton Goudsmit en pianist Harmen Fraanje speelt mooie open muziek.
Het eerste stuk ‘Ernesto’ van trio Fugimundi begint met een ingehouden lyrische intro van Vloeimans. Goudsmit tokkelt er dwars door heen maar dan wel heel zacht en subtiel om de sprookjessfeer niet te verstoren. Fraanje komt er bij met zijn ruimtelijke pianospel. De drie lagen vloeien sprankelend samen in een vastomlijnde melodie om elkaar daarna los te laten. Het tweede stuk wekt je uit de zo-even geschapen droomwereld. In het puntige spel krijgt iedereen evenveel ruimte om virtuoos te soleren. Het derde stuk van Vloeimans is gecomponeerd voor zijn auto, de reden daarvoor verschilt hilarisch genoeg van concert tot concert. Lekker loom en bluesy. Maar Goudsmit gaat wel even los met een scheurende rocksolo. Het laatste nummer begint snel en heeft een verrassende dynamische wending om vervolgens weer terug in de vaart te komen met een pittig latin ritme. (Charlie Crooijmans)

trio Yedo Gibson

Yedo Gibson ( Brazilie) – sax, klarinet; Steve Noble-drums en Mikael Szafirewski – gitaar
Op het eind van de avond is het tijd voor hardcore vrije impro. De drie heren maken abstracte vrije  muziek en zijn geboekt op speciaal verzoek van Goudsmit. “Zij maken veel artistiekere muziek dan ik en weten de meest opvallende geluiden uit hun dingen te halen.” Op het eerste gehoor lijkt het één grote bak herrie die Gibson en de zijnen maken, maar ondertussen is het een geraffineerd breiwerk van geluiden en klanken die soms bewust samenvallen en soms net zo bewust ook niet. De blazer, de gitarist en de percussionist zoeken elk de breedte van hun instrumenten op en leven zich helemaal uit. Soms is het bijna schaamteloos, als Gibson bijvoorbeeld zijn broek oprolt en zijn klarinet tegen zijn blote kuit zet of als hij als het ware door zijn saxofoon boert. Het is grappig om te zien dat een deel van de zaal de muziek absoluut niet trekt terwijl een net zo groot deel ultiem gefascineerd luistert en kijkt. (Maarten van Heuven)

lees hier een recensie van de hele avond in Jazzenzo

Met zijn project People, Places & Things wil drummer Mike Reed eer betuigen aan de jazzscene van Chicago in de jaren 1954-1960.
In bewerkingen van composities uit die tijd en in eigen stukken van Reed en andere bandleden worden invloeden uit de jaren vijftig vermengd met hedendaagse muzikale opvattingen.
Een opname van 28-4-2010 in het Bimhuis in Amsterdam.

Luister hier naar de uitzending

Ook nog muziek van Thijs Cuppen – en een Youtubefilmpje op de volgende pagina!

Hoewel Chicago in de jaren vijftig een thuis bood aan bejubelde musici als Gene Ammons en Johnny Griffin, en Sun Ra er zijn Arkestra oprichtte, is de periode bij jazzcritici lang onderbelicht gebleven.
Musici als saxofonist Ira Sullivan (Art Blakey Jazz Messengers, Rahshaan Roland Kirk Quintet), trombonist Julian Priester (John Coltrane Africa Brass, Max Roach, Sun Ra Arkestra) en trompettist Art Hoyle (Sun Ra Arkestra, Lionel Hampton) maakten deel uit van een actieve, levendige jazzscene die aan de basis staat van Chicago’s huidige positie in het centrum van de creatieve jazz- en improvisatiemuziek.
En deze drie musici maakten nu deel uit van het ensemble waarmee Mike Reed naar Europa kwam. Dat wil zeggen: Ira Sullivans gezondheid laat het jammer genoeg niet toe om lange vliegreizen te maken. Daarom werd hij tijdens deze korte tournee vervangen door tenorsaxofonist Ari Brown.
In bewerkingen van composities uit die tijd en in eigen stukken van Reed en andere bandleden worden invloeden uit de jaren vijftig vermengd met hedendaagse muzikale opvattingen. (foto Julian Priester door James Walker jr.)

Hier een recensie op jazzchicago.net

In de kern bestaat deze groep uit vier musici van de jongere generatie uit, de huidige jazz- en improvisatie scene van Chicago: Mike Reed – drums, Jason Roebke – contrabas, Tim Haldeman – tenorsax, Greg Ward – altsax

Een opname van 28-4-2010 in het Bimhuis in Amsterdam.
Art Hoyle – trompet, flugelhorn; Julian Priester en Jeb Bishop – trombone; Ari Brown en Tim Haldeman – tenorsax; Greg Ward – altsax; Jason Roebke – bas; Mike Reed – drums

1. Song with a star – J. Jenkins
2. Third Option – Sun Ra
3. Number One  – W. Campbell
4. The And of two – M. Reed/G.Ward
5. Door Number One – Reed/Ward
6. Urnack  – J. Priester

Set 2
1. About Us – M. Reed
2. Status Quao – J. Weeley
3. Big and Fine – D. Boykin
4. Saturn – Sun Ra
De opnames werden gemaakt door Micha de Kanter.

Ook nog wat stukken van de CD Home Ground (O.A.P. records)van het Thijs Cuppen trio
Debuut-cd van pianist TC, die begon met het spelen van jazzstandards, maar later ook de souljazz en hiphop opzocht – hij speelt nu o.a. met Susanne Alt en met Pete Philly & Perquisite. Op deze plaat eigen composities, toch wel weer in jazzy sfeer. Thijs Cuppen – piano, Cord Heineking – bas en Philippe Lemm – drums
1. Slumber Mountain
2. The Traveler
8. Otherness, allen van TC

hier Thijs met Susanne Alt in het Bimhuis in 2009:

VPROJazzLive neemt twee concerten op: Silke Eberhard Potsa Lotsa uit Berlijn: een blazerskwartet dat werk van Eric Dolphy speelt en eclectische lederhosenjazz uit Zurich door het basloze trio Tre Fundamental Music. Uitzenddata: vrijdag 1 oktober en vrijdag 8 oktober op Radioo6 van 23:02-01:00.
Achteraf natuurlijk ook te horen via vprojazzlive.radio6.nl

Uitzending donderdag 26 augustus 2010.

VPROJazzLive 26 augustus 2010
.
Het Joris Posthumus Quartet zoals dat speelde op 19 februari: Pascal Vermeer op drums, Jeroen van Vliet op toetsen en Jurriaan Dekker op contrabas, met als speciale gast tenorsaxofonist Tom Beek, die ook op The Abyss meespeelt. Het andere concert vond plaats op 25 juni jongstleden, en dat was met Randal Corsen die Jeroen van Vliet verving op de toetsen. Laatstgenoemde concert maakte deel uit van het Diverstival, een tweedaags festival georganiseerd door Muzieklab Brabant, waarin een reeks voorbeelden werd gepresenteerd zogeheten Vers-producties uit de afgelopen tien jaar – Vers is de naam van de talentontwikkelingsplek van Muzieklab Brabant. Meer daarover, en opnamen van de andere concerten uit het Diverstival, vind je binnenkort op JazzJong.

In deze uitzending hoor je:
1. Of a different kind (van The Abyss)
2. Blue for you
3. The 2nd day
4. Jacob’s Blues
5. Death of a Ladybird
6. Daybreak
7. Portrait of a picture
8. The abyss
9. Sunshine
10. Of  a different kind

2 t/m 6 opgenomen op 19 februari 2010
7 t/m 10 opgenomen op 25 juni 2010
beide concerten in Paradox, Tilburg

Wil je meer weten over Joris, zijn muzikale ontwikkeling, zijn voorbeelden en ideeën over klank, speltechniek, instrumenten, componeren en samenwerken met andere musici, luister dan eens op je gemak naar het gesprek dat je hieronder in delen kunt terughoren. NB: Terwille van de iPhone-gebruikers is het gesprek integraal ook in een apart blog gepubliceerd. Tussen de delen de YouTube-filmpjes die Joris liet zien. Zijn volledige lijst met favorieten vind je hier.

Gesprek met Joris Posthumus deel 1

Gesprek met Joris Posthumus deel 2

Gesprek met Joris Posthumus deel 3

Gesprek met Joris Posthumus deel 4

Gesprek met Joris Posthumus deel 5

Gesprek met Joris Posthumus deel 6

Interview met Joris Posthumus.

Soms zijn concerten lang, soms spelen jazzmusici twee sets, die allebei wel meer dan een uur duren. In onze uitzendingen van twee uurtjes op Radio 6 kunnen we daarom niet altijd alle gespeelde stukken in één keer kwijt. Die stukken blijven dan een tijdje op de plank liggen. Vanavond nemen we een keer de gelegenheid om wat van dat niet uitgezonden materiaal alsnog te laten horen. Uit drie verschillende concerten afkomstig:
San Fransisco Jazz Collective, het all-star-octet, dat elk jaar nieuwe arrangementen van een bekende jazz-componist speelt. Dit keer werk van Horace Silver.
Rosario Giuliani Quartet (zie foto), italiaanse virtuoze neobop en David Binney Quartet, virtuoze postbop.
Op de volgende pagina ook een paar filmpjes.

Luister hier naar de uitzending

Ook nog een paar tracks van de recente dubbel cd van de zweedse bassist Lars Danielsson.

Dit is alvast Daughter’s JoyI. San Fransisco Jazz Collective
Het San Fransisco JAZZ Collective is een All-star-band, opgericht in 2004, waar Joshua Redman, Dave Douglas, Nicholas Payton en Bobby Hutcherson deel van uitmaakten. 
Het is een jazzensemble bestaande uit acht van de meest vooraanstaande jazzmusici en componisten/arrangeurs van het moment. 
Het octet speelt elk jaar nieuwe arrangementen van een bekende jazz-componist. 
Eerder waren dat Ornette Coleman, John Coltrane en Thelonious Monk; dit jaar Horace Silver. 
hardboppianist, medeoprichter van de Jazz Messengers (samen met Art Blakey), bekend van zijn vele opnamen voor het label Blue Note
De bezetting en het repertoire van het SFJC worden ieder jaar vernieuwd. De leden van SFJAZZ anno 2010, onder wie nieuwkomers Mark Turner (saxofoon) en Avishai Cohen (trompet), zijn stuk voor stuk grote componisten, bandleiders en solisten.
Stefon Harris-vibrafoon, Edward Simon-piano, Mark Turner-tenorsax, Robin Eubanks-trombone, Avishai Cohen-trompet, Miguel Zenón-alt-/sopraansax, bandleider (zie foto); Matt Penman-bas, Eric Harland-drums. Een opname uit het Bimhuis  18-3-10
1. Suite for Ward Martin Tavares – A. Cohen
2. More than Meets the Ear – R.Eubanks
3. Peace – Horace Silver

De audio van het hele concert bij VPROJazzLive vind je HIER

II. De italiaanse altsaxofonist Rosario Giuliani verwierf zich in korte tijd een reputatie met het spelen van gepassioneerde hardbop in post-Coltrane-idioom. “Giuliani’s sound is gorgeously earthy with an unmistakable cry of the blues..” schreef tijdschrift Cadence.
Verder met Pietro Lussu – piano; Dario Rosciglione – bas en Marcello di Leonardo – drums.
Een opname van 12 april 2003 in het Bimhuis in Amsterdam.
De audio van een ander concert van Giuliani bij VPROJazzLive vind je HIER
Vanavond twee stukken op sopraansax!
1e set:
1. The Cover – Marcello di Leonardo
2. Francy’s song – R.Giuliani

III. David Binney Quartet
De amerikaanse altsaxofonist David Binney is nu al een legendarisch voorbeeld voor
een hele generatie jonge jazzmusici: zijn techniek is fenomenaal.
Hij is er niet op uit om gemakkelijke muziek te maken: zijn composities zijn afgewogen stukken waarbij niet alleen de altsax steeds aan bod is.
David Binney speelde met moderne-jazz musici als Scott Colley, Jim Black, Brian Blade, Uri Caine en Chris Potter. 
De platen waar David Binney graag naar luistert variëren van hardrock tot fusion en van Mahler tot Underworld; dat zegt iets over de veelzijdigheid van de Amerikaanse jazzmusicus. Zijn laatste cd’s zijn al even gevarieerd en dit is misschien de reden dat hij zowel in de Downbeat Critics Poll als in de Readers Poll als beste altsaxofonist van 2007 eindigde.

Hij speelt post-bop, met veel techniek én emotie.
Hij houdt – net als Wayne Shorter, een van zijn voorbeelden – van lange, verhalende composities.
Dit is zijn explosieve acoustische kwartet: Craig Taborn – toetsen, Scott Colley – bas; Brian Blade – drums en David Binney – altsax. (Ook zijn medespelers hebben ieder voor zich naam gemaakt als bandleider en componist)
Een opname van 21-5-08 in het Bimhuis in Amsterdam.
De audio van het hele concert in VPROJazzLive vind je HIER
Vanavond: 1. Gesture Calm  en 2. Untitled ballad, allebei composities van Binney

CD Lars Danielsson, Signature Edition (ACT)
Een dubbel cd in de Signature Edition van het ACT label, waar verschillende musici, die bij het label zitten, de kans kregen een soort ‘the best of’- opnames uit te brengen met veel en heel verschillende medemusici.
Lars Danielsson  is een Zweedse bassist die zijn ‘signature’ – dus handtekening – zet onder deze muziek. Hij speelde met vele grote namen zoals Michael Brecker, John Scofield, Mike Stern, e.v.a. Had 20 jaar een eigen kwartet met daarin saxofonist Dave Liebman.
Hij staat bekend als lyrische bassist met een warme klank, een meester van sfeer, subtiele suspense en een mooie balans tussen melodie en improvisatie. (foto Jan Soederstroem)
Mee doen o.a. Bugge Wesseltoft – keys; Nils Petter Molvaer – trompet; Eivind Aarset – gitaar;
John Abercrombie – gitaar; e.v.a.
Een aantal stukken zijn tamelijk ambient, sommige nogal zoet
1. Eden
2. Song for E. , beiden composities van Danielsson

Uitzending 19 augustus 2010

VPROJazzLive donderdag 19 augustus 2010

In deze uitzending ook een paar tracks van een CD die je momenteel ook kunt beluisteren via de Luisterpaal van Radio 6, van het Rotterdam Jazz Orchestra. De CD, Suite to a T, is officieel gepresenteerd tijdens North Sea Jazz afgelopen zomer. Voor elk van de bandleden heeft dirigent Johan Plomp een eigen compostie geschreven, zodat er een suite ontstond van zestien verschillende stukken. Enkele van de zestien leden zijn de fenomenale drummer Martijn Vink, trompettist Martijn de Laat, trombonist Louk Boudesteijn, saxofonist Bart Wirtz en aan de piano Hans Vroomans. Komend najaar is deze big band te zien en te horen in een reeks theaters in Nederland. Zie hun website voor precieze info!

Eerder dit jaar lieten we je van Buffalo Collision (check dit goeie artikel op Jazz Police) al een eigen opname horen die we maakten in het Bimhuis in Amsterdam. Buffalo Collision is de band van saxofonist Tim Berne, waarin we verder cellist Hank Roberts aantreffen, naast pianist Ethan Iverson en drummer Dave King. Die twee laatstgenoemden zijn allebei afkomstig van The Bad Plus – ook een band die in Nederland al enige bekendheid geniet, onder meer door een optreden tijdens VPRO’s Jazz op het Dak een paar jaar geleden. Berne en Roberts zijn al vele jaren top of the bill in de New Yorkse impro-scene, en zij vormen om zo te zeggen de oudere helft van Buffalo Collision; ze zijn ook al een jaar of twintig langer bezig dan Iverson en King. Twee generaties in één band dus. Alles wat de vier heren spelen is 100% improvisatie. Deze opname werd gemaakt op 12 april jongstleden in The Vortex in Londen.

Speellijst:

1. Polar Bear:
-Bap bap bap

2. Rotterdam Jazz Orchestra:

3. Polar Bear:
- Hope Every Day is a Happy New Year
- The Love didn’t go anywhere
- Drunken Pharaoh
- Peepers
- Fluffy
- Happy for you

4. Buffalo Collision:
-Ocd (blues in k)
-Scanners

De faam van de van oorsprong Israëlische bassist Avishai Cohen is in de USA als een komeet omhoog geschoten, vooral dankzij zijn bijdragen aan groepen van Chick Corea. Maar hij speelde ook met o.m. pianist Brad Mehldau en gitarist Kurt Rosenwinkel, zangeres Alicia Keys, en met de London Philharmonic. Voor zijn eigen composities put hij dus zeker niet alleen uit moderne jazz, maar ook uit klassiek en uit rock en funk.
In 2005 remigreerde hij naar Israel waar hij vrijwel meteen de spil werd van een levendige jonge muziekscene. Op zijn laatste albums klinken steeds prominenter invloeden door van zijn kleurrijke roots: de Sefardisch-mediterrane cultuur van zijn moeder en de Oost-Europees-joodse afkomst van zijn vader.

Maar vanavond op radio 6 een ouder concert: een opname van 17-11-2004 in het Bimhuis in Amsterdam. En ook toen al: virtuoos en gedreven!

Luister hier naar de uitzending

Dit is hij met zijn trio:

In 2005 remigreerde hij naar Israel waar hij vrijwel meteen de spil werd van een levendige jonge muziekscene. Op zijn laatste albums klinken steeds prominenter invloeden door van zijn kleurrijke roots: de Sefardisch-mediterrane cultuur van zijn moeder en de Oost-Europees-joodse afkomst van zijn vader.
Zijn Joodse roots,  zijn New Yorkse ervaringen en de hernieuwde blootstelling aan de Israelische actualiteit verwerkte hij in het Avishai Cohen Roots Project, waarmee hij vorig jaar speelde op het Northsea Jazz Festival.
Dit is een ouder concert: een opname van 17-11-04 in het Bimhuis in Amsterdam.
En ook toen al:virtuoos en gedreven! Met Avishai Cohen – bas; Sam Bar Sheshet -piano, fender rhodes, orgel; Yosvany Terry Cabrera – sax en Mark Giuliana – drums.

En hij zingt ook!

Meer info over Avishai Cohen vind je HIER – met ook links naar video’s van hem