Tim Berne

Nu toerde hij met zijn nieuwste groep Buffalo Collision, waarin ook 2 van de 3 leden van trio The Bad Plus: Ethan Iverson - piano en Dave King – drums. Verder Hank Roberts – cello en Tim Berne – altsax. (foto Claudio Casanova)
Weerbarstige klankavonturen van een groep die nooit in herhaling vervalt.

In VPROJazzLive op vrijdag 19 maart een concert van dit quartet, opgenomen in het Bimhuis op 26 februari 2010.

In deze uitzending ook drie stukken van de CD ‘ Yesterday You Said Tomorrow’ van trompettist Christian Scott. Dit is hij met zijn quintet in het Bimhuis in 2008:

Na 19 maart is hier de uitzending terug te horen:http://audio.omroep.nl/radio6/vpro/radio6live/20100319-22.mp3

Alle stukken waren volledig vrij geïmproviseerd. In dat geval bestaat altijd het risico, dat de lijnen die door de individuele musici worden ingezet niet bij elkaar komen. Dat was bij deze groep wèl het geval: samen konden ze van heel kaal en minimaal oplopen tot een gezamenlijke climax. En ook weer terug tot fluisterzacht, zonder elkaar te verliezen – muzikaal gesproken. En geen noot teveel.
(Foto Ethan Iverson door Peter Ganushkin).

Hier is dit quintet in Brussel januari 2009:

playlist:
1. Hank stram kills a baby whale
2. Lacoste Sessions-Tune Poem  #42
3. I´m lost without myself´s self
2e Set:
1. A Quantum Leap forward in time and space
2.The Balance is distorted by Telley Savalis
3. The Impulse is Pure

Klik hier voor een interview met Tim Berne in All About Jazz

CD ‘ Yesterday You Said Tomorrow’ (Concord Jazz) van Christian Scott
Christian Scott  – trompet; Matt Stevens – gitaar; Milton Fletcher – piano; Kris Funn – bas; Jamire Williams – drums
CS is een 26jarig trompettalent met grote internationale potentie. Hij komt uit New Orleans, en droeg in 2006 al eens een cd op aan de ramp Katrina, waarbij hij zelf gelukkig niet meer verloor dan zijn verzameling trompetten. Hij maakt sociaal-bewuste jazz.
Zijn stukken referen onder andere aan de Amerikaanse Politiek;Ku Klux Klan-methodes van amerikaanse politie; mensonterende praktijken in amerikaanse gevangenissen; discussie over homohuwelijk en abortus in  de USA.
Alsaxofonist Donald Harrison is zijn oom – Christian Scott speelde in zijn band, evenals in bands van grote jazznamen als Kenny Barron, McCoy Tyner en Marcus Miller.
Zijn trompetgeluid en spel is beïnvloed door Miles (natuurlijk), maar ook door Clifford Brown. Hiervan:
*The Roe Effect (Refrain In F# Minor) – Christian Scott/Matt Stevens
Hier te horen:The Roe Effect door christian scott
*After All – Matt Stevens
*Isadora – Christian Scott

(foto Maarten Jan Rieder)

Van alle avonden zijn nu de concerten terug te horen en in een aantal video’s ook terug te zien.
Van iedere avond is 1 blogpagina te vinden. Scroll verder naar beneden en je ziet ze!
Je kunt ook zoeken door de naam van de artiesten in te typen (hierboven rechts)
Op die pagina’s ook concertverslagen, info,  fotoos en links

Van het concert van Rudder staan nu drie video’s op de site, van Oruga twee; van alle andere bands één.
Checken dus!

Oscar Jan Hoogland (1983) is een van de meest actieve musici van de recent verjongde Amsterdamse improscene. Een improvisator waar het plezier vanaf straalt, én hij bezit een apart instrument: een elektrisch clavecimbel. Van het Bimhuis kreeg hij een carte blanche om een avond te vullen. (foto Cees van de  Ven)
Het resultaat kwam in 3 korte concerten. Ze zijn te horen in VPROJazzLive op vrijdag 12 maart .

Vrije improvisatie in een duo met drummer Han Bennink; enigszins geworteld in de traditie in een trio met cello en drums en wederom heftige vrije impro in een trio met sax en drums.

In deze uitzending ook nog muziek van twee andere pianisten, die beiden een nieuwe CD uitbrachten op het prestigieuze label ECM: Stefano Battaglia en Francois Couturier. Van die laatste is dit Colors, part 4:

Na 12 maart is hier de uitzending terug te horen:http://audio.omroep.nl/radio6/vpro/radio6live/20100312-22.mp3

Een opname uit het 
Bimhuis van 13-2-10
DUO BENNINK/HOOGLAND : Oscar Jan Hoogland-piano, Han Bennink-drums
Vrije improvisatie in vier delen.
TRIO HOOGLAND/AUSTBØ/BAGGIANI: 
Oscar Jan Hoogland-piano, Harald Austbø-cello, Marcos Baggiani-drums
Wel geworteld in de traditie  (Ellington, Herbie Nichols), maar met humor en een zekere mate van muzikale urgentie gespeeld. (Ook  al was de piano vals geworden door het onconventionele gebruik in de 1e set). De drummer speelde alleen snare, geen andere trommels.
playlist:
1.Worst Kaas Scenario
2.Trio Tent
3.Kruid & Stuivers
4.Het lied van het schaap  in Wolfskleren
5.The Storeroom
6.Vrang
7.Aanhanghuis , alles van OJ Hoogland

EKE: Yedo Gibson-rieten, Oscar Jan Hoogland-electrisch clavichord, Gerri Jäger-drums.
Hardcore vrije impro met grote variatie in twee stukken: Eke 1 en Eke 2.

CD Un Jour Si Blanc (ECM) van Francois Couturier
De Franse pianist François Couturier is bij de fans van het ECM-label wellicht bekend van zijn bijdragen aan de albums van ud-meester Anouar Brahem. Zelf deed Couturier in 2006 met zijn kwartet van zich spreken met de cd ‘Nostalghia, Song For Tarkovsky’, waarvoor hij zich liet inspireren door de films van Andrej Tarkovsky. Langzaam uitwaaierende pianopartijen  en prachtige klankkleuren zorgen voor beeldende en dromerige muziek
4. L’Intemporal (hommage aan JS Bach) – F. Couturier
5. Le Soleil Rouge – idem
9. Colors part 1 – idem
12. Colors Part 4 – idem

CD Pastorale (ECM 2120 271 3764)
van Stefano Battaglia – piano en Michele Rabbia - percussie, electronica
Stefano Battaglia is een Italiaans pianist, die zowel het klassieke repertoire als jazz speelt. Als klassieke pianist won hij in 1986 de eerste prijs op het J.S. Bach-festival en in 1997 een prijs van de Belgische Radio. Als jazzpianist geeft hij les. Hij is medeoprichter van de Italiaanse jazzgroepen Triplicity en Theatrum (thuisbasis Siena).
(foto Sergio Cimmino)
2. Metaphysical Consolation – Stefano Battaglia/Michele Rabbia
3. Monasterium – idem
8. Pastorale – Stefano Battaglia

Radio-uitzending: donderdag 11 maart 2010, 22.02-24.00

The Rigidly Righteous bracht onlangs een cd uit met de venijnige titel The Midge. Midges zijn van die kleine lastige mugjes die je bij miljoenen tegelijk ontmoet als je het waagt om in de Schotse hooglanden te gaan kamperen, en waar ondanks eeuwen van research nog geen enkel afdoend middel tegen gevonden is (alleen als het waait heb je er geen last van, dan waaien ze namelijk weg).  De muziek van The Rigidly Righteous is een aanstekelijke combi van jazz en impro met muziek uit de Schotse traditie. Oprichter van de band is de uit Schotland afkomstige trombonist Andy Bruce, en verder zijn daar Hermine Deurloo (sopraansax, harmonica), Frans Cornelissen (tuba), Sander Hop (gitaar), Martin Fondse (toetsen, fluit, melodica) en Alan Purves (slagwerk). Niet de meest gebruikelijke bezetting maar wel eentje die enthousiasme en vrolijkheid uitstraalt. Hieronder is een interview met Andy Bruce te vinden over zijn Schotse achtergrond, over de Schotse traditie en over hoe hij zijn oude brassmuziekliefde en impro combineert.

En verder in de uitzending  van donderdag 11 maart 2010: twee live opnamen uit Zweden! Jonas Hellborg en Upscale Ten. Luister zelf:

deel 1

deel 2

Beide opnamen zijn gemaakt tijdens de Swedish Jazz Celebration in Gotenborg. Allereerst een opname van 27 maart vorig jaar van de Jonas Hellborg Group met gitarist Mattias Eklundh op gitaar. Bassist Jonas Hellborg, geboren in 1958, maakte furore in de jaren ‘80 in het gezelschap van Mahavishnu John McClaughlin, verhuisde vervolgens naar New York, waar hij zijn eigen band oprichtte èn een platenstudio begon, Greenpoint Studios, samen met producer en collega bassist Bill Laswell. In 1993 keerde Hellborg terug naar Europa, vestigde zich in Parijs, en daar ging hij zich actief bezig houden met een oude liefde: de Indiase muziek. Tegelijk startte hij een Metal-Fusion project met gitarist Mattias IA Eklundh: Art Metal.

Hellborg is een van de pioniers van de slapping techniek: het met de duim aanslaan van de snaren op de basgitaar, wat een funky, swingend, percussief effect heeft. Hij is ook nauw betrokken bij het ontwerpen van nieuwe instrumenten, waarbij het niet alleen gaat om de schoonheid van de vorm, maar ook om puur praktische zeken als: wat is het ergonomisch effect van de omvang van een instrument op het lichaam van de musicus? In een interview verklaarde hij bijvoorbeeld zijn voorliefde voor een semi-akoestische basgitaar vanuit het ervaringsgegeven dat hij het door de omvang van de klankkast beter uithoudt, minder last krijgt van rug en armspieren, en daardoor prettiger en beter speelt. Het volledige interview is te lezen op de website van het het online bassistenblad Bass Musician Magazine. Jonas Hellborg, bas, Mattias Eklundh, gitaar en Zoltan Czörsz, drums.

Zaterdag 28 maart 2009 werd er tijdens dezelfde Swedish Jazz Celebration opgetreden door een tentet onder de naam Upscale Ten. Centrale figuren: bastrombonist en tubist Mattias Arveheim en gitarist Johan Berke. Stijl: een mengeling van jazz, Europese kunstmuziek en vrije impro. De composities zijn van saxofonist Fredrik Nordström en van Johan Berke. Upscale Ten is eigenlijk een optelsom van een koperkwintet en een jazzkwintet en dat verklaart meteen de combinatie van eigentijds klassiek idioom en vrije impro.
Ronny Farsund (trompet, flügelhorn), 
Nils Janson (trompet, flügelhorn), 
Johan Ahlin (hoorn), 
Anders Norell (trombone), 
Mattias Arveheim (bastrombone, tuba), 
Örjan Hultén (saxofoons), 
Fredrik Nordström (saxofoons), 
Johan Berke (gitaar), 
Niklas Fernqvist (contrabas), 
Fredrik Rundqvist (drums).

Hieronder in twee delen het interview met Andy Bruce (The Rigidly Righteous):

1. Oruga (NL) 
2. Rudder (USA)

Cultura 24 zendt een deel van deze avond uit op 15 april.

(Oruga, fotograaf: Wim Voets)

Oruga
Geïnspireerd door Ethiopische muziek, begonnen gitarist Mark Tuinstra en bassist Jasper de Beer (beiden Bernie’s Lounge) en drummer Yonga Sun (o.a. Talking Cows en Lavalu) de groove-band Oruga, die speciaal voor de gelegenheid wordt uitgebreid met twee solisten van formaat: trombonist Wolter Wierbos en violist Oene van Geel.

Beluister hier deel 1 van het concert
Oruga Deel 1

Beluister hier deel 2 van het concert
Oruga Deel 2

Concertbeschrijving (door Charlie Crooijmans)
De verwachting dat Oruga lekker zou gaan grooven met hun Ethiopajazz is maar gedeeltelijk uitgekomen. Gitarist Mark Tuinstra, bassist Jasper de Beer en drummer Yonga Sun hebben het Ethiopia idioom losgelaten om zo meer ruimte te creëren voor ander stijlen, zoals het landelijke cowboy geluid, reggae en dromerige soundscapes. Trombonist Wolter Wierbos en altviolist  Oene van Geel geven hun eigen invulling aan het geheel. Van Geel weet als geen ander snel en virtuoos te reageren op andere musici. Waarbij zijn spel tijdens de rustige momenten gekleurd is door effecten en glissandi die soms doen denken aan Zuid Indiase klassiek muziek. Samen met Wierbos die op een woeste manier trombone speelt en gebruikmakend van dempers onstaat er een bijzondere klankkleur. Toch wil het niet echt gaan grooven vanwege de veelheid van stijlen en patchwork-achtige composities, waardoor een hecht samenspel bijna niet mogelijk is.

Rudder
De muzikale inspiratie komt van o.a. Bootsy Collins, Zepplin, Blacksheep, Radiohead en Lester Young. De Amerikaanse cultgroep Rudder maakt een soort underground grungejazz. In de Amerikaanse pers ook wel omschreven als: hard-driving, aggressive exploratory jazz ! Chris Cheek – saxen/effekten ; Henry Hey –keyboards; Tim Lefebvre – bas, Keith Carlock – drums

Beluister hier deel 1 van het concert
Rudder Deel 1

Beluister hier deel 2 van het concert
Rudder Deel 2

Concertbeschrijving (door Charlie Crooijmans)
De nu al populaire cultgroep uit New York begint rustig en neemt je mee in een wereld van funk, jazz en heavy metal. In de U.S. hebben ze het predikaat hard-driving, aggressive exploratory jazz dik verdiend. Saxofonist Chris Cheek speelt zijn solo’s soms met effecten en soms droog maar altijd met een hoge intensiteit. Henry Hey, die met zijn lange haren en opgetrokken schouders het grunge gevoel oproept, haalt een heerlijk funky retro geluid uit zijn toetsen.  Zijn solo’s zijn eenvoudig maar zeer effectief. De bas van immer goedgemutste Tim Lefebvre is steady en groovy. Maar de grote held van de avond is natuurlijk Keith Carlock op drums. De bass drums laat hij los en zwaar klinken en speelt hij van delicaat naar heavy met een duizelingwekkende snelheid. Het publiek is laaiend enthousiast. In de muziek van Rudder hoor je hun voorbeelden voorbij komen, zoals de grote Bootsy Collins. De toegift heeft een meer tachtiger jaren popgeluid dat verdwijnt in een snoeiharde jazzfunk. Heerlijk!

Samenstelling en presentatie: Vera Vingerhoeds.
Een co-productie van VPRO en Bimhuis. Gemaakt met steun van het Mediafonds.

Zaterdag 6 maart was de avond van de Grote Variatie:
1. Mark Alban Lotz & A Dutch View on Fish (NL)
2. Craig Taborn (USA)
3. Benjamin Herman quartet, feat. Ruben Hein (NL)

Cultura 24 zendt een deel van deze avond uit 8  april.

Mark Alban Lotz A Dutch View on Fish

Mark Alban Lotz bespeelt meer dan 15 verschillende fluiten en heeft een voorliefde voor het mengen van jazz en wereldmuziek. Dat leidt bij hem meestal tot vrolijke en sfeervolle zeer eigen muziek. In het project A Dutch View on Fish gaat het ook om onvoorspelbare, humorvolle, avontuurlijke groovy muziek. En om een aparte geluidswereld: het project is geïnspireerd door de onderwaterwereld, en is o.a. opgedragen aan de beroemde onderwaterfilmer Jacques Cousteau. Met M.A. Lotz – fluiten; Albert van Veenendaal – (geprepareerde) piano/samples; Jorg Brinkman – cello; Alan Gunga Purves – slagwerk/speelgoed.

Beluister hier het hele concert
Mark Alban Lotz

Concertbeschrijving (door Maarten van Heuven)
Mark Alban Lotz heeft wel 15 fluiten in alle soorten en maten. “Helaas”, zegt hij. “De mooiste is er niet bij, die was kapot”. Toch weet hij uit de fluiten die hij wel mee heeft, de mooiste klanken te toveren. Hij blaast, fluit, fluistert, zucht, zingt, klakt en dat allemaal in een “onderwatersoundscape” als eerbetoon aan Jacques Cousteau. We horen veel waterklanken en op het projectiescherm zien we beelden van onderzee.

Ook de andere drie muzikanten zoeken steeds naar nieuwe geluiden. Vooral de percussionist heeft een heel arsenaal aan dingen bij zich, waarmee hij de meest uiteenlopende klanken creeert. Zo strijkt hij met stokken op een vogelhuisje van elastieken of bewerkt hij een ijzeren spiraal die hij in zijn mond stopte. Het resultaat is soms een groovy ritme, dan weer een staccato brei aan geluiden.
(foto Alan Purves door Cees van de Ven)

Af en toe zorgt de combinatie van muziek en video voor een leuk resultaat, bijvoorbeeld op het moment dat A Dutch View on Fish wat sneller en bezwerender speelt en de alen op de achtergrond mee lijken te dansen. Op het eind lijkt het publiek er een beetje klaar mee te zijn. Meest gehoorde oordelen zijn: “Mooi” en “Apart”.

Craig Taborn
Minimal, virtuoos, gestructureerd hedendaags, abstract en ritmisch complex zijn termen die van toepassing zijn op de muziek van Craig Taborn. Taborn is improvisator op piano en synthesizer, en geldt als een van de meest veelzijdige Amerikaanse jazzmusici van zijn generatie. Topjazzmusici Chris Potter, Dave Douglas en James Carter hadden hem al in hun groepen. Maar Taborn speelt met net zoveel liefde techno-crossover met Detroit-DJ Carl Craig en avontuurlijke improvisaties met saxofonist Tim Berne. (foto Claudio Casanova)
Hier speelt hij vandaag Solo!

Beluister hier het hele concert
Craig Taborn

Concertbeschrijving (door Maarten van Heuven)
Met de gordijnen open en het stadsbeeld in zicht, neemt Craig Taborn plaats achter de piano. En direct is het muisstil in het Bimhuis. Uiterst geconcentreerd speelt hij een lang muziekwerk, zeer doorwrocht, ter plekke geimproviseerd. De muziek is minimalistisch, met name in het begin is elke toon zacht en lang. Langzaamaan wordt de muziek steeds stuwender en complexer met steeds meer korte nootjes, gespeeld over het hele klavier. Over het algemeen blijft een herkenbare melodie uit.

Tijdens zijn set zoekt Taborn op geen enkele wijze contact met het publiek. Hij spreekt via zijn muziek en het publiek luistert met ingehouden adem. Leuk is om te zien dat de set van Taborn zich steeds verder ontwikkelt van zacht en traag naar hard en snel. Op het eind beukt hij op de toetsen om dat weer in totale verstilling te eindigen. Taborn laat zien hij een zeer begaafd pianist is.

Ben Herman Quartet met Ruben Hein
Nederlands bekendste saxofonist van dit moment Benjamin Herman ging een samenwerking aan met pianist en zanger Ruben Hein.  Het kwartet speelt vooral het licht absurde repertoire van Nederlands meest bekende piano-improvisator Misha Mengelberg.
Ben Herman – altsax; Ruben Hein – piano; Ernst Glerum – bas, Joost Patocka – drums.

Beluister hier het hele concert
BenjaminHermanQuartet

Samenstelling en presentatie: Vera Vingerhoeds.
Een co-productie van VPRO en Bimhuis. Gemaakt met steun van het Mediafonds.

Vrijdag 5 maart was de avond voor de fijnproevers en liefhebbers van kamerjazz.

Met uitstapjes naar hedendaagse muziek en vrije impro…..
1. Rutger van Otterloo & Tatiana Koleva & guests (NL)
2. Nils Wogram & Simon Nabatov (D)
3. Michiel Braam’s Wurli Trio (NL)

Cultura 24 zendt een gedeelte van de concerten uit op 1 april.

Rutger van Otterloo & Tatiana Koleva: een prachtig duo van sax en marimba.
Koleva is vooral actief in de hedendaagse muziek; Van Otterloo ook, maar hij beweegt zich ook op het gebied van de jazz& impro. Eigen repertoire, maar ook stukken van Ellington, Jacob ter Veldhuis e.a. Samen met twee gastmusici (Ana Mihajlovic – piano, Daniël Mathot – gitaar) spelen zij vandaag ook het stuk HOUT van Louis Andriessen.

Beluister hier het hele concert
Koleva en Van Otterloo

Concertbeschrijving (door Maarten van Heuven):
Tatiana Koleva bespeelt marimba, met vier stokken tegelijk. Rutger van Otterloo bespeelt meerdere soorten saxofoons. Koleva is een klassiek geschoold percussioniste en zoekt in haar muziek ook de randen van de impro jazz op. Toch blijft zij, en ook Van Otterloo, nauwgezet lezen van bladmuziek. Ze spelen meestal stukken die voor hen gecomponeerd zijn, maar ook een ouder werk stuk van Duke Elington als Single Petal of a Rose . In enkele werken krijgen ze versterking van pianiste Ana Mihajlovic en gitarist Daniel Mathor.

Hoogtepunt van de set is het duivelsingewikkelde Hout van Louis Andriessen. “Tja, ik zal het eerst even uitleggen”, zegt Van Otterloo. “Het stuk duurt 11 minuten. Het bestaat uit alleen maar zestiende noten. We spelen allemaal dezelfde noten, maar dan wel precies 1 zestiende na elkaar.” Tatiana Koleva zet haar leesbril er even bij op. Het kwartet gaat als een razende tekeer. Na afloop zegt presentator en samensteller Vera Vingerhoeds niet te willen weten of er een zestiende gemist was. Dat hoeven we inderdaad niet te weten, het is gecompliceerd en indrukwekkend genoeg.

Nils Wogram (zie afb) & Simon Nabatov: duo van de bijzonder veelzijdige en al vaak gelauwerde jonge Duitse trombonist Nils Wogram en de Russische (maar al lang in Keulen wonende) klavierleeuw Simon Nabatov. Wogram speelt en componeert in alle stijlen, met een voorkeur voor hedendaags gestructureerd. In dit duo echter wordt het materiaal ook met overtuiging losgelaten om juist vrij te improviseren.

Beluister hier het hele concert
Wogram en Nabatov

Concertbeschrijving (door Charlie Crooijmans)
De Duitse trombonist Nils Wogram en de Russische pianist Simon Nabatov spelen al geruime tijd samen en dat kun je wel merken. Het is een genot om de harmonieuze lijnen die ze hebben uitgezet te volgen. Hoe de warme klanken van de trombone en het rijk geschakeerde spel van Nabatov samengaan, elkaar loslaten en weer treffen. Wogram bespeelt zijn trombone alsof hij staat te zingen: sprankelend en warm tegelijk, nooit agressief. De complexiteit in Nabatov’s spel is uitzonderlijk. Niet voor niets wordt hij vaak de klavierleeuw genoemd. Je hoort tijdens het optreden vele stijlen voorbij komen maar het is nooit ontoegankelijk. Zeker wat betreft het slotstuk Dansanova dat gebaseerd is op een compositie van Caetano Veloso.

Voor Niels Brouwer (Boi Akih) die ook in het publiek zat, is Nabatov de beste pianist van Europa, nee… van de wereld!

Michiel Braam’s Wurli Trio

Pianist Michiel Braam schrijft bijzondere uitgeschreven en gearrangeerde stukken, maar kan ook alle geschreven materiaal helemaal loslaten om enorm vrij te improviseren. Hij heeft zijn sporen al heel erg verdiend met o.a. zijn Bik Bent Braam en trio BraamDeJoodeVatcher. Het Wurli trio is genoemd naar het instrument waar hij op speelt: de wurlitzer, de electrische piano met het specifieke vibrato. Dit is dus Braam’s elektrische trio. Michiel Braam – Wurlitzer Piano 220A; Pieter Douma – bassen; Dirk-Peter Kölsch – drums, slagwerk.

Beluister hier het hele concert
Michiel Braam’s Wurli Trio

Concertbeschrijving (door Charlie Crooijmans)
Aanvankelijk lijkt het optreden van het Michiel Braam’s Wurli Trio op soort vaudeville act. Dat komt vooral door Dirk-Peter Kölsch die heel creatief allerlei attributen aan zijn drumstel heeft hangen zoals een nepkip. Kölsch speelt dan ook op een droogkomische manier superstrak en staccato, terwijl Michiel Braam en Pieter Douma een meer lay-back houding hebben.  Het heerlijke geluid van de Wurlitzer en de zwoele bas zorgen voor een prima groove waar het strakke drumspel mooi bij past. Soms zijn de drums echter veel te luid waardoor de solo’s van Braam verzanden in een vormloze brij.  Als Kölsch zijn spel minimaliseert, komen de bas en de Wurlitzer veel beter tot hun recht. De Wurlitzer die bekend staat om zijn vette vibrato heeft in het laatste nummer zelfs een typisch Fela Kuti sound.

Lees HIER een recensie over deze avond in Jazzenzo

Samenstelling en presentatie: Vera Vingerhoeds.
Een co-productie van VPRO en Bimhuis. Gemaakt met steun van het Mediafonds.

Als opmaat tot het VPROJazzLive weekend vanuit het Bimhuis in Amsterdam een driedelig portret van de jonge gitarist Aron Raams, aan de hand van een gesprek op het podium van jazzclub Paradox in Tilburg op 25 februari jongstleden. Aron vertelde openhartig over de muziek in zijn jeugd, over hoe de ziekte en de dood van zijn moeder tot inspiratie leidden voor zijn eerste cd, over zijn muzikale helden en over de ins en outs van verschillende gitaren. Tijdens die avond in Paradox liet hij zijn favoriete nummers horen èn zien op een groot projectiescherm. De filmpjes die Aron uitkoos zijn allemaal terug te vinden in deze YouTube playlist!

Terugluisteren:

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Aron Raams liet zich in januari jongstleden van nog twee andere kanten zien en horen in Paradox. Op zondagmiddag 24 januari trad hij op met de Frits Bayens Big Band, die onder meer arrangementen speelde van stukken van Arons cd Unspoken. En op zaterdagavond 30 januari stond Aron op de planken met Mark Schenk (drums), Eric van der Westen (bas), Niels Broos (toetsen) en vocalist Jack Pennock, en deze formatie bracht een fraaie ode aan bluesgitarist John Mayer. Een aantal nummers van die avond zijn ook te horen in de radio-uitzending op 5 maart. De solostukken die Aron speelde tijdens de interview-avond zijn te horen op 5 en 7 maart. In het middelste van de drie delen van het portret, op 6 maart, komt vooral muziek van zijn cd aan bod.

Aron maakte die cd Unspoken met Jeroen van Vliet (toetsen), Eric van der Westen (contrabas), Thorsten Grau (drums), Gijs Anders van Straalen (slagwerk) en op één nummer ook zanger Kaz Lux. Hoe die cd tot stand kwam, de nominatie voor een Edison, en het verrassende optreden van Kaz Lux op Unspoken, al die dingen komen ter sprake in het gesprek met Aron, en in de weerslag daarvan in het driedelig portret dat je op 5, 6 en 7 maart kunt horen via Radio 6. En natuurlijk ook via deze website kunt terugluisteren!

Uitzending 4 maart 2010.

Vrolijk georganiseerde chaos, dat is misschien niet de meest accurate, maar wel een suggestieve omschrijving van de muziek van Babylon Circrus, een tienmansband uit Lyon, die feestelijke, spetterende en zeer aanstekelijke eigen opvatting brengt van ska, fanfare, reggae en dansmuziek in het algemeen. De invloed van Manu Chao is te horen, maar in de verte klinkt ook Bob Marley door, en The Clash, Madness en andere jaren ‘80 bands – naast sporen van bijvoorbeeld middeneuropese volksmuziek. De band staat daarnaast in een traditie van bevlogen, geëngageerde en anti-militaristische teksten, en ook daarin is Manu Chao als voorbeeld aan te wijzen. Op 17 oktober jongstleden speelde Babylon Circus in Berlijn tijdens de opening van de Prix Europa, op de zogeheten Radio Day, die vorig jaar in het teken stond van het thema Talen Door De Microfoon.

Meer weten over Babylon Circus: check hier hun website!
Meer over de Prix Europa is hier te vinden, waar we lezen dat het thema van 2009 “Languages through lenses” was – niet onlogisch dus dat dat thema voor de European Radio Day werd vertaald naar “Languages through Microphones”. Meertaligheid dus, en precies dat maakte Babylon Circus tot een goeie muzikale keus voor het openingsconcert van die dag.

In het tweede deel van het programma gaan we terug in de tijd, naar de vroege jaren ‘60, toen in de Engelse stad Canterbury twee broers en een club schoolvrienden hun voorzichtige eerste schreden zetten op het pad van de muziek, eerste schreden die zouden uitgroeien tot de jazz-georiënteerde rockmuziek die bekend zou worden als Canterbury Sound, de jaren ‘60 – ‘70 muziekstroming in Engeland waartoe bijvoorbeeld Soft Machine, Gong en Caravan gerekend worden, en waarin experiment, jazzelementen en pop hand in hand gingen. Ik had een telefoongesprek met Brian Hopper, een van de eersten die bij het ontstaan van die scene betrokken was. Brian Hopper is de oudere broer van de vorig jaar overleden Hugh Hopper, die je misschien wel kent als de vroegere bassist van de Soft Machine. En de bedoelde schoolvrienden van de broertjes Hopper waren onder meer Mike Ratledge en Robert Wyatt. De start van de Canterbury Sound wordt doorgaans geplaatst bij The Wilde Flowers, de band waaruit later Soft Machine en Caravan zijn voortgekomen.

The Wilde Flowers viel uiteen toen Hugh Hopper eruit stapte en Pye Hastings de band Caravan begon. Toen raakte Brian Hopper verzeild in de meer conventionele jazz, vooral met een aantal lokale bands, al bleef hij ook rhythm ‘n blues spelen, onder andere met zijn eigen band Zobe. Die band nam niet meer op dan drie demo’s, maar een van die demo’s kwam vele jaren later terug op de cd If I ever am van Brian Hopper. Dat was een cd die hij oorspronkelijk bedoeld had als remake-project met de oude Wilde Flowers-kameraden, maar die uiteindelijk een overzicht werd van oud en nieuw materiaal van Brian zelf. En waaraan, ook niet onbelangrijk, door twee van de Canterbury-muzikanten van het eerste uur werd meegewerkt: Hugh Hopper en Robert Wyatt.

Niet onvermeld mag blijven dat Brian Hopper een tijdlang, zoals hij het zelf aanduidt, part time lid van de Soft Machine is geweest, vooral in de jaren 1969 en 1970. Zijn aandeel was duidelijk te horen in de multimedia-productie, zoals het toen nog niet heette natuurlijk, Spaced. Dat was een dans- en acrobatiekvoorstelling in 1969 in het Roundhouse in Londen (waar ook de UFO-club gevestigd was) waarvoor Bob Woolford tape loops maakte van speciaal voor deze gelegenheid gemaakte Soft Machine-stukken in combinatie met fragmenten van concertopnamen van Soft Machine. En Brian’s saxofoonspel was – op verzoek van Mike Ratledge – te horen op het album Soft Machine Volume 2. Hoewel Brian Hopper gevraagd werd te blijven meespelen met Soft Machine, koos hij er toch voor om een andere kant op te gaan, en in de jaren na 1970 werd hij specialist op het gebied van gewasbescherming, een professie die hem over de hele wereld bracht – hij woonde onder meer twee jaar in China – tot hij in de jaren ‘90 weer wat meer gesetteld raakte en zich weer kon richten op de muziek, en op de productie van onder meer een aantal fraaie uitgaven met historische opnamen van de oudste Canterbury-bands, onder de titel Canterburied Sounds…

Meer over Brian Hopper vind je op zijn MySpace-pagina en natuurlijk op de Calyx-pagina’s.

Alle drie de  avonden wordt er live verslag gedaan op Radio 6, ook via deze site te volgen met een live videostream, zoals je inmiddels van ons gewend bent! (vanaf 20:30)
Hier zijn ook achteraf alle concerten terug te horen en in een aantal filmpjes te zien.
Bij Cultura 24 zijn van alle drie de avonden nog compilaties te zien op 1, 8 en 15 april.
Op vertoon van de VPRO Backstagepas geldt voor deze concerten een korting van 5 euro per avond.

Groove, modern gecomponeerd, jazz & impro!
Hele bijzondere en virtuoze musici, aparte manieren van stijlen combineren; zonder er een etiket op te kunnen plakken, wordt dit hoe dan ook bijzonder.
In de uitzending van 26 februari is van al deze bands muziek te horen.
Op de volgende pagina ook nog meer Youtube-filmpjes.

luister hier terug naar de uitzending:
http://audio.omroep.nl/radio6/vpro/radio6live/20100226-22.mp3

lees verder over het programma

Het programma:
vrijdag 5-3
1. Rutger van Otterloo & Tatiana Koleva & guests (NL)
2. Nils Wogram & Simon Nabatov (D)
3. Michiel Braam’s Wurli Trio (NL)

zaterdag 6-3
1. Mark Alban Lotz & A Dutch View on Fish (NL)
2. Craig Taborn (USA)
3. Benjamin Herman quartet, feat. Ruben Hein (NL)

zondag:
1. Oruga (NL)
2. Rudder (USA)

Een co-productie van VPRO en Bimhuis. Gemaakt met steun van het Mediafonds.

In de uitzending van 26 februari is van al deze bands muziek te horen

vrijdag 5-3
Rutger van Otterloo & Tatiana Koleva: een prachtig duo van sax en marimba.

Hier spelen ze op de Zomerjazzfietstoer:

Koleva is vooral actief in de hedendaagse muziek; Van Otterloo ook, maar hij beweegt zich ook op het gebied van de jazz& impro. Eigen repertoire, maar ook stukken van Ellington, Jacob ter Veldhuis e.a. Samen met twee gastmusici (Ana Mihajlovic – piano, Daniël Mathot – gitaar) spelen zij vandaag ook het stuk HOUT van Louis Andriessen.
CD No Sugar Added (Nova Linia Records)
1. We Bop – Gerard Brophy
7. Linea – Ron Ford
8. Peace Peace – Bill Evan

Nils Wogram & Simon Nabatov: duo van de bijzonder veelzijdige en al vaak gelauwerde jonge duitse trombonist Nils Wogram en de Russische (maar al lang in Keulen wonende) klavierleeuw Simon Nabatov. Wogram speelt en componeert in alle stijlen, met een voorkeur voor hedendaags gestructureerd. Dat doen ze in dit duoook, maar ze kunnen het materiaal ook met overtuiging loslaten om juist vrij te improviseren.
CD Moods and Modes
1. Moods and Modes Nils Wogram
2. Full Stop -  Simon Nabatov

Michiel Braam’s Wurli trio
Pianist Michiel Braam schrijft bijzondere gearrangeerde stukken, maar kan ook alle geschreven materiaal helemaal loslaten om enorm vrij te improviseren. Hij heeft zijn sporen al heel erg verdiend met o.a. zijn Bik Bent Braam en trio BraamDeJoodeVatcher.
Het Wurli trio is genoemd naar het instrument waar hij op speelt: de wurlitzer, de electrische piano met het specifieke vibrato.
Dit is dus Braam’s electrische trio. Michiel Braam – Wurlitzer Piano 220A; Pieter Douma – bassen; Dirk-Peter Kölsch – drums, slagwerk
CD Non-Functionals! (BBCD)
1. Non-Functional 1- M. Braam
2. Non-Functional 2 – idem
3. Non-Functional 3 – idem

zaterdag 6-3
Mark Alban Lotz  A Dutch View on Fish
Mark Alban Lotz bespeelt meer dan 15 verschillende fluiten en heeft een voorliefde voor het mengen van jazz en wereldmuziek. Dat leidt bij hem meestal tot vrolijke en sfeervolle zeer eigen muziek. In het project A Dutch View on Fish gaat het ook om onvoorspelbare, humorvolle, avontuurlijke groovy muziek.
En om een aparte geluidswereld: het project is geïnspireerd door de onderwaterwereld, en is o.a. opgedragen aan de beroemde onderwaterfilmer Jacques Cousteau. Tijdens het concert in het BImhuis zijn er trouwens ook onderwaterachtige visuals.
Met MA Lotz – fluiten; Albert van Veenendaal – (geprepareerde) piano/samples; Jorg Brinkman – cello; Alan Gunga Purves – slagwerk/speelgoed
CD Bite! (Loploprecords)
1. Corny Water Music – MA Lotz
2. Habibi Brown fish – Stefan Kruger
6. Going Down – Lotz/Van Veenendaal/Purves/Coultre
19. This Fish – A.van Veenendaal

Craig Taborn
Minimal, virtuoos, gestructureerd hedendaags, abstract en ritmisch complex zijn termen die van toepassing zijn op de muziek van Craig Taborn.
Taborn is improvisator op piano en synthesizer, en geldt als een van de meest veelzijdige Amerikaanse jazzmusici van zijn generatie. Chris Potter, Dave Douglas, James Carter hadden hem al in hun groepen. Maar Taborn speelt met net zoveel liefde techno-crossover met Detroit-DJ Carl Craig en avontuurlijke improvisaties met Tim Berne.
Op 6 maart speelt hij Solo!
Maar dit is hij in het kwartet van Saxofonist David Binney:

CD Ligth Made Lighter (Thirsty Ear Recordings)
trio met CT – piano; Chris Lightcap – bas en Gerald Cleaver – drums
1. Bodies We Came Out of – C. Taborn
5. Light Made Lighter – idem

Ben Herman Quartet met Ruben Hein
Nederlands bekendste saxofonist van dit moment Benjamin Herman ging een samenwerking aan met pianist en zanger Ruben Hein.  Het kwartet speelt vooral het licht absurde repertoire van Nederlands meest bekende piano-improvisator Misha Mengelberg.
Ben Herman – altsax; Ruben Hein – piano; Ernst Glerum – bas, Joost Patocka – drums.
En dit is zijn andere kwartet:

CD Hypochristmastreefuzz (Roach Records)
1. Hypochristmastreefuzz – Misha Mengelberg
5.Rollo III – idem

zondag 7-3
Oruga
Geïnspireerd door Ethiopische muziek, begonnen gitarist Mark Tuinstra en bassist Jasper de Beer(beiden Bernie’s Lounge) en drummer Yonga Sun (o.a. Talking Cows en Lavalu) de groove-band Oruga, die speciaal voor de gelegenheid wordt uitgebreid met twee solisten van formaat: trombonist Wolter Wierbos en violist Oene van Geel. (foto H.van Hoogdalem)
* The Blockhead – M. Tuinstra
* Break in Space – J. de Beer/O. v Geel/M.Tuinstra    

Rudder
De muzikale inspiratie komt van o.a. Bootsy Collins, Zepplin, Blacksheep, Radiohead en Lester Young. De Amerikaanse cultgroep Rudder maakt een soort underground grungejazz.
In de Amerikaanse pers ook wel omschreven als: hard-driving, aggressive exploratory jazz !
Chris Cheek – saxen/effekten ; Henry Hey –keyboards; Tim Lefebvre – bas, Keith Carlock – drums
CD Matorning (Nineteen Eight records)
2. Tokyo Chicken -Cheek/ Hey/Lefebvre/Carlock
7. Lucky Beard – idem
8. Daitu – idem
Dit is Rudder in 2007: