VPROJazzLive vanuit het Bimhuis: Loek Dikker Waterland Sextet

Het hele Bimhuisconcert van het Loek Dikker Waterland Sextet van 5 december is terug te horen en nu ook in 4 filmpjes terug te zien! Kijk verder op de volgende pagina.

Op donderdag 28 januari (21:00) zendt Cultura 24 bovendien een groot deel van dit concert uit.

Loek Dikker is componist, pianist, dirigent en arrangeur. ?Hij schreef muziek voor toneel, ballet, moderne dans, musicals en voor symfonieorkest. ?Hij is al vele jaren vooral bekend als componist van filmmuziek, maar heeft ook veel jazz gespeeld.? Toen in 2008 de VPRO/Boy Edgar Prijs werd toegekend aan drummer Pierre Courbois blies Dikker in samenwerking met Courbois nieuw leven in een vernieuwd Waterland Sextet, waarvoor hij op basis van het muzikale materiaal van 30 jaar terug nieuw werk schreef.
Leo van Oostrom – altsax; Jan Menu – tenorsax; Louk Boudesteijn – trombone; Lucien Mattheeuwsen- bas; Loek Dikker – piano, Pierre Courbois – drums.

Op 5 december speelde het Waterland Sextet in het Bimhuis. VPROJazzLive zond dit concert rechtstreeks uit. Presentatie en interview in het Bimhuis: Vera Vingerhoeds
De 1e set is hier te horen: loek-dikker-set-1
1. Mayhem In Our Streets
2. Recitativo Obligatissimo
3. Salvadore
4. Fast Forward
5. Five Songs Nr. 2

De 2e set is hier te horen:loek-dikker-set-2
1. interview Vera Vingerhoeds met Loek Dikker
2. 6Trinobel
3. P.
4. Slow Food
5. Waiting for Louis
6. Soulbroigh, hier te horen:loek-dikker-set-2 laatste nummer
alle composities van Loek Dikker

In 1975 richtte Dikker het Waterland Sextet op waarmee hij regelmatig op tournee ging, o.a. door de Verenigde Staten en Canada. ?In datzelfde jaar begon hij ook met zijn onafhankelijk platenlabel Waterland. ??In 1981 schreef hij zijn eerste score en dat betekende meteen de start van een succesvolle carrière als componist en ook als muzieksupervisor en muziekproducer.
Zijn score voor De Vierde Man van Paul Verhoeven won de prijs voor de beste Nederlandse filmmuziek van 1983. Dankzij die score kreeg hij ook internationale bekendheid, hetgeen resulteerde in scores voor films in zowel Europa als in Hollywood. Sindsdien heeft hij gewerkt voor regisseurs als Matthew Chapman, James Dearden, George Sluizer en Eric Red.

In september 1990 ontving Loek Dikker het Gouden Kalf voor zijn bijdrage aan de Nederlandse filmmuziek van het afgelopen decennium. In maart 1992 ontving hij in Los Angeles de Saturn Award voor zijn score voor de film Body Parts.
In 1994 verhuisde hij naar Californië en verbleef er enkele jaren. Toen hij weer naar Europa terugkeerde verdeelde hij zijn tijd tussen zijn woonplaats Los Angeles en Berlijn. Door de jaren heen heeft Loek voor tal van Duitse (tv)-films muziek geschreven. ??In 1999 schreef hij de muziek voor Diva Dolorosa, de film die Peter Delpeut had samengesteld uit oude beelden van Italiaanse filmdiva’s uit de beginjaren van de Italiaanse film, begin vorige eeuw.
In 2002 ontmoette Loek regisseur Margarethe von Trotta voor wie hij de muziek schreef voor haar succesvolle film Rosenstrasse. Een jaar later werd de film op het filmfestival van Venetië vertoond. Weer een jaar later ontving Loek voor deze film de prijs voor de beste Europese filmmuziek op het filmfestival van Ravello in Italië.

Toen in 2008 de VPRO/Boy Edgar Prijs werd toegekend aan drummer Pierre Courbois (hieronder op een foto van Cees van de Ven), blies Dikker in samenwerking met Courbois nieuw leven in het Waterland Sextet, waarvoor hij op basis van het muzikaal materiaal van 30 jaar terug nieuw werk schreef.

Met Pierre deelt Loek een lange geschiedenis. Begin 60-er jaren snelden ze al gebroederlijk samengeperst achterin een Franse stationwagen over de nachtelijke Duitse Autobahnen op weg naar het volgende concert.  Ze maakten deel uit van de Gunter Hampel Gruppe, een Duitse jazzband die uit vier Nederlanders en een Duitse bandleider bestond.

tags: , , , , , ,

Geef een reactie

1 reactie
  • Pierre zegt:

    Hi Vera en alle andere medewerkers aan deze uitzending: heel erg bedankt en prettige feestdagen.
    Motto voor tweeduizend tien:
    wie weg is, is niet gezien!
    Witlof, Pierre.