Dave Douglas Quintet: superieure moderne jazz
De Amerikaanse trompettist Dave Douglas werd jarenlang door de critici van DownBeat alwéér uitgeroepen tot Trumpeter of the Year.? Weinig musici bestrijken een zo breed terrein: van hardbop tot bewerkingen van Webern en Stravinsky tot klezmer en Oost-Europese volksmuziek.
Douglas speelde in John Zorns kwartet Masada, maar heeft verder vooral veel eigen bands opgericht, waaronder ‘Dave Douglas & Brass Ecstasy’, een blazersgroep van trompet, hoorn, tuba en trombone plus drums.
De laatste jaren doet hij ook projecten met gesproken woord en film, zoals met DD & Keystone , een electrisch sextet met muziek voor zowel oude als nieuwe films.
In VPROJazzLive op vrijdag 13 november een concert uit het Bimhuis van 29-10-09
Dit is DD met Brass Ecstasy: Tiny Desk Concert:
Na 13 november is hier de uitzending terug te horen:http://audio.omroep.nl/radio6/vpro/vprojazzlive/20091113-22.mp
lees, kijk en luister verder
Dave Douglas-trompet, Donnie McCaslin-tenorsax, Uri Caine-piano (foto Jos L. Knaepen), Matt Penman-bas, 
Clarence Penn – drums
playlist van het concert:
1.Handwritten Letter
2.Bridge To Nowhere
3.The Presidents
4.Miracle Grow
5.Bird Song
6. War Room
2e set
1.Ham Fist
2. What Kind of Ending Is That?
3. Law of Historic Memory
4. Variable Current
5. Rain…on My Parade
6. Lone Wolf, alle composities van Dave Douglas
De toegift was Blockbuster (ook van DD). Dat stuk paste niet meer in de uitzending, daarom is het hier te horen:blockbuster, dave douglas
Eind jaren 80 verbleef Dave Douglas een tijdlang in Zwitserland, waar hij werkte met een experimenteel theater-, dan- en muziekgezelschap, dat Roemeense volksmuziek in haar shows gebruikte. Hij ontwikkelde er zijn liefde voor Balkanmuziek.
Koen Schouten schreef in De Volkskrant eens een artikel over Dave Douglas, waarin o.a. stond: “Zo’n Balkan-voorliefde is voor een Amerikaan al bijzonder, en ook de rest van Douglas’ spel is verbazend on-Amerikaans. Als je niet zou weten, dat hij zijn hele leven bij en in New York heeft gewoond, zou je zweren dat hij een Italiaan is, een Scandinavier, een Rus of zelfs een Nederlander.
Europeanen als Enrico Rava, Kenny Wheeler en Eric Vloeimans staan oneindig veel dichter bij Douglas dan landgenoten als Roy Hargrove, Wynton Marsalis of Lew Soloff.
Dat komt door het ronduit melancholieke spel van de trompettist. Spelen de meesten recht-door-zee spetterjazz met veel en korte noten, Douglas buigt en vervormt zijn toon in lange frasen. Zijn composities zijn dan ook zelden om op te knallen. Ze geven veel ruimte voor klankkleur, voor intieme expressiviteit “.
Het hele artikel van Koen Schouten is HIER te vinden.
.jpg?width=60)
